Home About Us Verhalen Spoken Word Poëzie Muziek Films STUPID
BLOGS GALLERY BLOG WITH US: If you identify with the ideals of tisSTUPID,  send us your blogs.Tell us and the world What you think about any Subject - anonymously
STAY IN TOUCH CREATED BY:R.BHAGGAN COPYRIGHTS 2017
Share on Facebook Share on Twitter Share via e-mail Share on Stumble Upon Share on Tumblr Share on LiveJournal Share on LinkedIn Share on Google Bookmarks Share on Digg Share on Newsvine Share on Reddit
Blogs Stupid Gallery

Het is normaal dat de samenleving gaat reageren op een gebeurtenis. Dat de media schrijft over een tragisch moment, iets dat niet normaal is. Zo zullen wij die NJP’er met een “korte” rok gaan vragen als ze fatsoen kent zonder het heel verhaal te volgen. Maar we zijn in een snel tijdperk waar dat onmogelijk is. Iedereen reageert, maar niemand denkt aan de gevolgen. Cyberbullying is niet aan de orde, maar wel logisch nadenken. Ja ik begrijp dat het moeilijk is, but bare with me.

Rond het verhaal over de leerkracht die op school door een ongeluk om het leven kwam, is er veel geschreven. Het eerste bericht zat vol “het is niet duidelijk” zinnen, waar de samenleving weinig aan heeft. Ook “vermoedelijk” wekt zaken op die zeker niet de nabestaanden goed kunnen gebruiken. Want eerst wordt het vermoeden gewekt dat de leerkracht onverantwoordelijk om ging met een gevaarlijk gereedschap en dan dat de scholen niet veilig genoeg zijn.

Denk er een beetje goed over na. Als dit ongeluk is gebeurt, al is dat de eerste keer, hoeveel andere zitten nog op de loer? (lees: Een ongeluk schuilt in een klein hoekje). Terwijl de focus nu ligt op wat de leerkracht, die alleen in een lokaal was, verkeerd zou hebben kunnen gedaan, of wat er mogelijk zou zijn kunnen gebeurt, zijn er nog altijd honderden kinderen die binnenkort gebruik gaan moeten maken van deze zelfde machines. Ik zou nu moeten zeggen dat ik geen paniek wens te zaaien, maar zouden, tenminste, de ouders van de huidige leerlingen van LTS 3 niet paniekerig moeten zijn, of zijn ze zo braaf en sterk dat niets ze deert?

Het enige dat ik wens is dat na zo een gebeurtenis niet gekeken moet worden naar wat er niet verandert kan worden aan onze geschiedenis, maar het veiligheidsgevoel van de kinderen waarborgen. En niet door de eenvoudige leugens dat het een ongelukje was, maar, zeker, de ouders ervan verzekeren dat de machines en gereedschappen op die school voldoen aan de eisen. Dat deze door deskundige nagekeken worden en dat het gebeurde zich niet meer voordoet. En natuurlijk schuilt een ongeluk in een klein hoekje, maar we vergeten vaak dat na een ongeluk we verder moeten met het leven. So talk about what matters, or don’t talk at all.

Dead Man can’t  confess