Home About Us Verhalen Spoken Word Poëzie Muziek Films STUPID
BLOGS GALLERY BLOG WITH US: If you identify with the ideals of tisSTUPID,  send us your blogs.Tell us and the world What you think about any Subject - anonymously
STAY IN TOUCH CREATED BY:R.BHAGGAN COPYRIGHTS 2017
Share on Facebook Share on Twitter Share via e-mail Share on Stumble Upon Share on Tumblr Share on LiveJournal Share on LinkedIn Share on Google Bookmarks Share on Digg Share on Newsvine Share on Reddit
Blogs Stupid Gallery

Chaotische orde, de nieuwe uitdrukking die betrekking heeft op alle betrekkingen die met Suriname te maken heeft. Wij zijn een dorp, roept iemand, maar ons gedrag en handelingen tonen dat van een ontwikkelingsland. Ik heb het nu niet over de staat, maar zijn volgers. De hopeloze halve miljoen mensen die steeds zit te springen om erkenning maar nog altijd blijft hangen aan de ballen van een zogenoemde leider. De kunst zit nog altijd te vechten om een plek om het chatoschiche ordelijke bureau van deze leider.


Om eerlijk te zijn, vind ik niet dat wij die erkenning nodig hebben. Waarom zouden wij blinden een TV's geven? Wij weten nog steeds niet hoe wij samen moeten werken. Het term heeft niets te maken met het samen iets organiseren, maar met het samen komen om de markt dusdanig te delen en te organiseren. Zoals niet twee events met hetzelfde thema organiseren op dezelfde dag in een radius van nog geen 200 km van elkaar. Dat betekent dat je vist in de vijver van je collega die als jou beweert, de toekomst van de kunst voorop te stellen.

Iedereen mag aan de tuit zuigen, maar als er maar 1 is, moet jij je beurt afwachten. Dat is concurrentie nou eenmaal. Weten wanneer je slaat, en hoe. Niet doen om het doen en falen in hebzucht en daarmee ook nog de kunst een mokerslag toe te brengen.


Het goed ordenen en organiseren van alle takken van de kunst, brengt dan ook gelijk met zich mee, dat niemand zich uitgesloten hoeft te voelen, omdat niemand uitgesloten zal worden. Net als hoe er een awardshow georganiseerd wordt, en alleen de populair geile artiesten op de nominatielijst staan. Dit terwijl er artiesten rondlopen die orgineel muziek produceren, en niet erkend worden. Wij blijven daarom de chaotische orde, waar alles normaal is. Waar de standaarden niet bekend zijn, omdat die nooit vastgelegd zijn. Zo kan een ieder die een korte vers schrijft elk jaar, zich een schrijver noemen. De zanger is de man die bij karaoke avonden hoog scoort, etc.


Wij gaan niet organiseren, want dat houd in met elkaar werken, en wij weten allemaal hoe goed Surinamers samen kunnen werken. En niet omdat wij niet kunnen, maar gewoon omdat wij niet loyaal zijn en wij gewoon voor eigen win iets doen in plaats naar het groot geheel kijken. Dat doen wij dagelijks. Onze brein denkt aan, morgen in een paleis, niet het paleis (metaphorisch) op zetten en bloeien zoals wij beweren te zijn in het land.


Trots op Suriname, kan ik zijn als ik niet meer hoeft af te vragen waarom er nog geen erkenning is voor een groep, waarom wij nog discrimineren, ook wanneer het komt in het geven van erkenning. Wanneer wij niet meer bang zijn voor wat wij niet hebben (wat de andere al heeft) en meer concentreren op jezelf profileren samen met de andere.


Chaotische  orde